Inmiddels is het 10 Jaar geleden. Mijn wereld op z’n kop en door de bomen het bos niet meer zien.
Ik kwam er alleen voor te staan en werd ook nog eens boventallig verklaard op mijn werk.
Een collega zei tegen mij: ‘Er zijn 3 pijlers die je in het leven in balans houden: Wonen, Werk en Wederhelft. Wanneer 1 pijler wegvalt raak je uit balans en het zorgt voor stress. Dus je kunt wel nagaan hoe logisch het is, dat de balans uit je leven is.’
2 pijlers van balans waren al weggevallen, de 3e was ook onzeker. Hoe ik mij voelde is misschien wel te raden.
Een diepe en zwarte periode in mijn leven. Hoe kom ik hier ooit uit waren de gedachten die mij echt bezighielden op dat moment.
Dat ik het niet alleen kon was wel duidelijk en naast de mensen die dichtbij stonden ben ik ook op zoek gegaan naar externe hulp. Dat moest wel, ik kon niet anders. Ergens had ik het goed fout gedaan. Het gevoel van falen werd omgezet, van fijn dat ik mijn ei kwijt kan en dat er in de wereld gewoon mensen zijn die mij bij konden en kunnen staan met raad en daad. Ook de start van spiegelen brak aan. Nooit eerder had ik op deze manier naar mezelf gekeken. Hoe had ik het anders kunnen doen? Een mind die alles wilde analyseren om gek van te worden.
Naast overleven en vechten werd toch ook het helen ingezet. Heel langzaam kwam er zo af en toe weer een straal licht naar binnen.
Vastbesloten was ik om me niet al te lang zo verdrietig te voelen. Naast het verdriet kwam er een enorme boosheid los. Dat liep dan allemaal door elkaar heen. Het ene moment megaverdrietig, wat kon omslaan in een enorme boosheid om vervolgens ook de momenten van blijdschap te hebben.
Toch had ik geen andere keus om het verdriet aan te kijken en vooral ook naar mezelf te kijken. Helemaal mezelf kwijt geraakt en daarmee ook het contact met mij. Enorme waardering heb ik gekregen voor de eenvoud van het leven. Opnieuw leren genieten van alles om mij heen. Ervaren wat onder de pijn en de boosheid zit. Wat voel ik en wat vertelt het mij.
Het is een enorme weg geweest en ik weet dat het leven altijd uitdagingen zal blijven houden.
Toch kan ik zeggen dat ik van overleven steeds meer naar leven ben gegaan. Van vluchten en vechten naar aanvaarden. Van boosheid naar blijdschap en gelukkig zijn. Situaties kunnen aankijken en accepteren. Makkelijk? Nee zeker niet altijd. Nooit meer verdrietig? Zeker wel. Wel minder heftig, dat wel.
Ondanks het verdriet en de boosheid heeft het me ook heel veel gegeven. Ontwikkeling! En van reflecteren naar mezelf en naar een ander. Ieder heeft tenslotte zijn eigen referentiekader.
Dankbaar ben ik dat ik na heel veel helen van mijzelf, NU anderen mag bijstaan in het helen.